Ingrid Jonker
was de tweede dochter van Abraham H. Jonker, een schrijver die politicus werd voor de Nasionale Party, en Beatrice Cilliers. Haar vader verliet haar moeder nog voor haar geboorte; samen met haar moeder en haar zus Anna trok ze in bij haar grootouders op een boerderij nabij Kaapstad. Met haar diep gelovige grootmoeder bezocht Ingrid veel religieuze bijeenkomsten, waar ze gegrepen werd door de wonderlijke verhalen en taal van de bijbel. Op haar zesde begon ze zelf gedichten te schrijven. Na het overlijden van de grootvader zwierven de vier vrouwen door Kaapstad, zonder vast inkomen. Haar geesteszieke moeder overleed in 1943, waarop Ingrid en haar zus bij hun vader en zijn inmiddels gestichte gezin kwamen te wonen.
Nu te bestellen: de gedichtenbundel, de documentaire en/of de film Black Butterflies.
Black Butterflies is een mooie aanleiding voor een nieuwe editie van het werk van Ingrid Jonker. Ik herhaal je bevat haar mooiste gedichten, gekozen en vertaald door Gerrit Komrij. Deze prachtige filmeditie bevat, naast de vertaling en de Zuid-Afrikaanse originelen, ook een uitvoerige biografische schets door Henk van Woerden
Op treffende wijze wordt het veelbewogen korte leven geportretteerd van de getalenteerde kunstenares Ingrid Jonker wiens werk pas 29 jaar na haar dood de erkenning kreeg die het verdient. Nadat Nelson Mandela haar gedicht `Die Kind` voordraagt bij zijn eerste rede voor het Zuid-Afrikaanse Parlement in 1994, herleeft de belangstelling voor haar werk. Sindsdien is het werk van Ingrid Jonker niet meer weg te denken uit de Zuid-Afrikaanse literatuur.
Indringend portret van de Zuid-Afrikaanse dichter Ingrid Jonker (1933-1965).
In deze, met een Zilveren Roos bekroonde documentaire, halen Jonkers dochter Simone en verschillende bekende Zuid-Afrikaanse kunstenaars herinneringen op aan de dichteres die op 31-jarige leeftijd zelfmoord pleegde.
De aandacht voor haar poëzie en persoonlijkheid is sterk bevorderd door president Nelson Mandela die haar citeerde in zijn eerste toespraak tot het parlement in 1994. Vele sporen van haar korte maar tragische leven zijn terug te vinden in haar gedichten.
Van de verstilde schoonheid van de Atlastoppen naar Kaap de Goede Hoop en van het broeiende oerwoud van Congo naar de beukende golven van de Atlantische Oceaan: een tocht door ongerept regenwoud, nooit eerder gefilmde bergketens en zelfs een besneeuwde woestijn. Vanuit de dynamische spanning tussen de wildernis en haar bewoners ontvouwt zich de dramatische schoonheid en kracht van dit majestueuze continent: prehistorisch ogende schoenbekooievaars strijden om de macht, dartele hagedissen verschalken letterlijk over de rug van leeuwen een maaltje en giraffen ontpoppen zich als meedogenloze vechters.
